Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, το 1992, ανακήρυξε την 3η Δεκεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, δίνοντάς μας την ευκαιρία κατανόησης σε θέματα αναπηρίας και ευαισθητοποίησης για τα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ατόμων με αναπηρία.
Είναι μια μέρα που μας υπενθυμίζει την υποχρέωση διασφάλισης της ισότιμης πρόσβασης όλων των μαθητών στην εκπαίδευση.
Έχουμε όμως ανάγκη παγκόσμιες μέρες;
Κι αν έχουμε γιατί να μην την πούμε παγκόσμια ημέρα συν-ύπαρξης;
Μονάχα εμείς οι άνθρωποι σ’ όλη τη φύση χρειαζόμαστε αυτή την υπενθύμιση συν-ύπαρξης.
Σκεφτείτε τα δέντρα…
«Μ’ αρέσουν τα δέντρα.
Χρόνια θα ζουν
αφότου φύγουμε
Αγέρωχα, περήφανα
θα φτιάχνουν δάση
δίχως να προσπαθούν
να ελέγξουν
τα γύρω τους.
Μήτε το ασήμαντο γρασίδι
μήτε τα έντομα
μήτε ετούτον τον αγέρα
μήτε κι εκείνον τον κισσό
που σκέπασ’ όλο τον κορμό τους.
Μ’ αρέσουν τα δέντρα.
Όλα τ’ αγκαλιάζουν
και συν-υπάρχουν
μ’ όλα.
Δέντρα αν ήμασταν
αλλιώς θε’ ν’ αγκαλιάζαμε
τον κόσμο.»
Μήπως ήρθε η ώρα αλλιώς να αγκαλιάσουμε τον κόσμο;
Στο 36ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου ξεκινήσαμε να αγκαλιάζουμε αλλιώς τον κόσμο μέσα από δράσεις ενσυναίσθησης και ευαισθητοποίησης οι οποίες δεν θα τελειώσουν μήτε θα περιοριστούν σε μία μόνο μέρα.
Μέσα από τα ερωτήματα που θα απαντήσουμε σιγά σιγά, σε βάθος χρόνου, για το τι είναι τελικά αναπηρία, ποιος είναι ανάπηρος και ποιος το καθορίζει.
Παγκόσμια ημέρα συν-ύπαρξης λοιπόν η 3η Δεκεμβρίου.
Γιατί ήρθε ο καιρός να δούμε αλλιώς τον κόσμο.
Ας απολαύσουμε τα παιδιά μας σε τούτο το ξεκίνημα, λοιπόν, να δουν αλλιώς τα πάντα.
