Με βαθιά συγκίνηση και έντονα συναισθήματα πραγματοποιήθηκε η σχολική γιορτή της 25η Μαρτίου στο 36ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου – «Το σχολείο της Μελίνας», από τους μαθητές της Β΄ τάξης, χαρίζοντας σε όλους τους παρευρισκόμενους μια εμπειρία που δύσκολα θα ξεχαστεί.
Η φετινή γιορτή ξεχώρισε για την πρωτοτυπία και την ευαισθησία της, καθώς τα παιδιά δεν αφηγήθηκαν απλώς τα γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, αλλά έδωσαν «φωνή» σε αντικείμενα της εποχής. Μέσα από μικρά θεατρικά κείμενα που είχαν απομνημονεύσει, αντικείμενα όπως ένα άδειο πιάτο, ένα μαντήλι, ένα τσαρούχι ή ακόμη και μια σημαία «μίλησαν», μεταφέροντας εικόνες πείνας, φόβου, αγώνα αλλά και ελπίδας.
Παράλληλα, συγκλονιστική ήταν η ένταξη αποσπασμάτων ημερολογίων, μέσα από τα οποία «ζωντάνεψαν» οι σκέψεις και τα συναισθήματα απλών ανθρώπων εκείνης της περιόδου: παιδιών, μανάδων, αγωνιστών και γερόντων. Οι λιτές αλλά δυνατές αυτές αφηγήσεις άγγιξαν βαθιά το κοινό, αποτυπώνοντας την ανθρώπινη πλευρά του Αγώνα.
Καθοριστική, όπως πάντα, υπήρξε η συμβολή της αγαπημένης μουσικού του σχολείου μας, Σόνιας Φωτοπούλου, η οποία με αριστοτεχνικό τρόπο συνέδεσε τα τραγούδια με τα κείμενα της δασκάλας του Β1, Δέσποινας Αυγουστινάκη, δημιουργώντας μια άρτια και βαθιά συγκινητική ροή στην παράσταση. Η μουσική επένδυση ανέδειξε ακόμη περισσότερο το περιεχόμενο της γιορτής και ενίσχυσε τη συναισθηματική της δύναμη.
Τα τραγούδια που ερμήνευσαν τα παιδιά με θέρμη και ενθουσιασμό —«Ο Παλιάτσος», «Δέκα Παλικάρια», «Ο Θούριος του Ρήγα», «Μικρός Λαός», «Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα», «Είσαι το Φλάμπουρο» και «Με λένε Ειρήνη»— οδήγησαν σε μια δυνατή κορύφωση με τον Εθνικό Ύμνο, τον οποίο τραγούδησαν όλοι μαζί με υπερηφάνεια.
Στην προσπάθεια αυτή συνέβαλαν οι δασκάλες της Δευτέρας τάξης, Β1 Αυγουστινάκη Δέσποινα και Β2 Σταυρούλα Παραδεισοπούλου, καθώς και η Κατερίνα Παπαδάκη, ο Παναγιώτης Πάνου και η Μαριλένα Κουτεντάκη , η οποία επιμελήθηκε το εξαιρετικό οπτικοακουστικό υλικό (PowerPoint), αποτυπώνοντας με θαυμαστό τρόπο τα κείμενα της γιορτής.
Η ανταπόκριση του κοινού ήταν συγκλονιστική. Τα παιδιά καταχειροκροτήθηκαν από όλους, ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι που δάκρυσαν, βαθιά αγγιγμένοι από την αυθεντικότητα και τη δύναμη της παράστασης.
Ήταν μια γιορτή που δεν δίδαξε απλώς ιστορία, αλλά έκανε όλους να τη νιώσουν
Εθνικός Ύμνος
