Στις 2 Απριλίου γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου. Καθιερώθηκε από την Ι.Β.Β.Υ., τη Διεθνή Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα, το 1966, ημέρα των γενεθλίων του γνωστού Δανού παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Η 23η Απριλίου έχει καθιερωθεί διεθνώς από την UNESCO ως Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, αφιερωμένη σε δύο μεγάλους δημιουργούς της παγκόσμιας λογοτεχνίας που «έφυγαν» την ίδια ημέρα (23 Απριλίου 1616) από τη ζωή, τους Ουίλιαμ Σαίξπηρ και Μιγκέλ ντε Θερβάντες.
Το σχολείο μας για να τιμήσει τις δυο αυτές παγκόσμιες ημέρες και το βιβλίο, παιδικό και μη, οργάνωσε διάφορες δράσεις οι οποίες είχαν διάρκεια περίπου ενάμιση μήνα.
Φιλοδοξία του αυτή η μεγάλη γιορτή που κράτησε πάνω από μήνα, μιας και ξεκίνησε τον Μάρτη και τελείωσε στις 23 Απριλίου, να εμπνεύσει στα παιδιά την αγάπη για το διάβασμα αλλά και την γραπτή δημιουργία.
Στην αίθουσα της βιβλιοθήκης οι μαθητές όλων των τάξεων του σχολείου συμμετείχαν σε διάφορες δράσεις κι έγιναν συγγραφείς, εικονογράφοι, έκαναν βουτιά στις λέξεις, έπαιξαν μ’ αυτές, δημιούργησαν καινούριες, ήρθαν σε επαφή με τα σύμβολα του κλασσικού παραμυθιού, έγραψαν ή έδωσαν τη δική τους συνέχεια σε παραμύθια.
Μαθητές από τη Δευτέρα, την Πέμπτης και την Έκτη δημιούργησαν τα δικά τους παραμύθια με τίτλο « Ένα ουράνιο τόξο στην αυλή μου» τα οποία και έστειλαν σε λογοτεχνικό διαγωνισμό. Συνταξιδιώτες οι δάσκαλοι και εμψυχωτές τους: Δέσποινα Αυγουστινάκη, Μαρία Στεφανάκη, Ελένη Μαρακάκη, Νεκτάριος Κωσταρές, Γιώργος Συγκελάκης, Διονύσης Αναγνωστόπουλος, Παναγιώτης Πάνου.
Ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα του διαγωνισμού οι μαθητές αποκόμισαν ένα μεγάλο βραβείο.
Το βραβείο της συνειδητοποίησης πως όλοι μαζί μπορούμε να δημιουργήσουμε τα δικά μας μικρά θαύματα…
Το βραβείο της Αγάπης για τις λέξεις και το βιβλίο.
Η βιβλιοθήκη μας πήρε φωτιά…
Ευχόμαστε αυτή η φωτιά να ανάψει τη φλόγα μιας δημιουργικότητας που θα μας βοηθήσει να δημιουργήσουμε όλοι μαζί τον κόσμο που ποθεί η καρδιά μας…
Αποσπάσματα από τις δημιουργίες των μαθητών μας
“…Σε κάθε δύσκολη στιγμή το κοριτσάκι μας έβγαινε στην αυλή, αγκάλιαζε το ουράνιο τόξο και ξάπλωνε στις ρίζες του. Κι αυτό με τη σειρά του έριχνε μία χρωματιστή βροχή που έπαιρνε και ξέπλενε τους πόνους και τους φόβους της καρδιάς της.
Μια μέρα, την ώρα που το κοριτσάκι μας διάβαζε το αγαπημένο του βιβλίο, άκουσε έναν περίεργο θόρυβο να ’ρχεται απ’ την αυλή της. Κάτι σαν αέρας, κάτι σαν ανεμοστρόβιλος; Και έπειτα μία φωνή:
– Βοήθεια! Βοήθεια !…”
“…Κάπου, κάπως, κάποτε σε ένα τόπο μακρινό ένα ουράνιο τόξο ακούμπησε απαλά την αυλή της μικρής Αμέλιας, όπως κάθε φορά που το είχε ανάγκη. Και σίγουρα σήμερα ήταν μία απ’ αυτές. Είχε δει πάλι τον ίδιο εφιάλτη. Άνοιξε τα βλέφαρά της και έσφιξε δυνατά το πουπουλένιο της πάπλωμα. Κοίταξε γύρω της. Ένιωθε πως βρισκόταν κάπου αλλού. Δεν ήξερε πού. Απλώς κάπου αλλού. Ίσως να έφταιγε κι εκείνη η μαύρη τρύπα στ’ όνειρό της. Ίσως και όχι. Έκανε να το πιάσει μα ξαφνικά τραβήχτηκε πίσω. Κάτι σκοτεινό αναδυόταν από τη γη και τύλιγε το ουράνιο τόξο…”
